خواهد داشت . حضرت ابراهيم عليه السّلام ، خانه خدا را تجديدبنا كرد . « 1 » خانه خدا از زمان ابراهيم عليه السّلام تاكنون در سرزمينى خشك و باير قرار دارد و در آن باران ، بسيار كم ، مىبارد . راه رسيدن به آن نيز دشوار و از ميان درياها و كوه‌ها است . اين دشواريها و سختيها سبب افزايش پاداش مؤمنان و جدايى آنان از نافرمايان و گنه‌كاران مىشود . در گذشته براى زيارت حج از دريا مىگذشتند و به صحرا مىرسيدند و با دلهره و ترس از كشته شدن و يا غارت شدن ، از آن نيز مىگذشتند و سختى گرسنگى و تشنگى و سرما و گرما را تحمل مىكردند . اما امروزه با وجود وسايل نقليه راحت و سريع ، حج به سفرى

--> ( 1 ) . در آيه 35 ابراهيم / 14 آمده است : وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا الْبَلَدَ آمِناً وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنامَ ( و ياد كن هنگامى را كه ابراهيم گفت پروردگارا اين شهر را ايمن گردان و مرا و فرزندانم را از پرستيدن بتان دور دار ) نك : تعليقات زينى دحلان بر السيرة الحلبية : 1 / 9 ؛ الوفا باحوال المصطفى صلّى اللّه عليه و آله : 1 / 36 ؛ دلائل النبوة ، اصفهانى : 1 / 54 . ابراهيم عليه السّلام پس از ساخت كعبه براى مردم مكه چنين دعا كرد : رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( پروردگارا در ميان آنان فرستاده‌اى از خودشان برانگيز تا آيات تو را بر آنان بخواند و كتاب و حكمت به آنان بياموزد و پاكيزه‌شان كند زيرا كه تو خود شكست‌ناپذير حكيمى ) ( بقره / 2 : 129 ) و نيز وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ قالَ وَ مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى عَذابِ النَّارِ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ ( و چون ابراهيم گفت پروردگارا اين سرزمين را شهرى امن گردان و مردمش را هركس از آنان كه به خدا و روز بازپسين ايمان بياورد از فرآورده‌ها روزى بخش ، فرمود ولى هركس كفر بورزد اندكى برخوردارش مىكنم ، سپس او را با خوارى به سوى عذاب آتش دوزخ مىكشانم و چه بد سرانجامى است ) ( بقره / 2 : 126 ) سدى از اساتيدش نقى مىكند كه منظور از دعاى ابراهيم عليه السّلام برانگيختن حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله است و در روايت ديگرى از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آمده است كه « هنگامى كه آدم هنوز در گل خويش بود ، من نزد خداوند خاتم پيامبران بودم . . . » نك : مجمع الزوائد : 8 / 223 ؛ تاريخ بخارى : 2 / 418 .